تفال به حافظ
چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم که دل به دست کمان ابرویی است کافرکیش
خیال حوصله بحر میپزد هیهات چه هاست در سر این قطره محال اندیش
به کوی میکده گریان و سرفکنده روم چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر نزاع بر سر دنیای دون مکن ای درویش
بنازم آن مژه شوخ عافیت کش را که موج میزندش آب نوش در سر نیش
ز آستین طبیبان هزار خون بچکد گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش
بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ خزانه ای به کف آور ز گنج قارون بیش
زبان خامه ندارد سر بیان فراق وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق
اگر به دست من افتد فراق را بکشم که روز هجر سیه باد و خانمان فراق
رفیق خیل خیالم و همنشین شکیب قرین آتش هجران و هم قران فراق
دریغ مدت عمرم که بر امید وصال به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق
سری که بر سر گردون به فخر می سودم به آستان که نهادم بر آستان فراق
چگونه باز کنم بال در هوای وصال که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق
کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق
بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود ز موج شوق تو در بحر بی کران فراق
چگونه دعوی وصلت کنم به جان که شده است تنم وکیل قضا و دلم ضمان فراق
فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق ببست گردن صبرم به ریسمان فراق
ز سوز شوق دلم شد کباب و دور از یار مدام خون جگر میخورم ز خوان فراق
به پای شوق گر این به سر شدی حافظ به دست هجر ندادی کسی عنان فراق
